فرشید اسحاقی -روزنامه نگار|دو روز از بیست و سومین نمایشگاه مطبوعات ایران گذشته است و آنچه در این دو روز رخ داده، تکرار همان مکررات سال های قبل در برگزاری نمایشگاه است که نقدهای فراوان به آن وارد است. شاید مهم‌ترین نقدی که بتوان به نمایشگاه مطبوعات بیست و سوم که کلیشه ای از سال های قبل است وارد کرد، عوض شدن جایگاه مخاطب و غرفه دار است که تجربه ای تلخ را از برگزاری نمایشگاه‌های مطبوعاتی ایران رقم می زند. آنجا که طبق روال همه نمایشگاه‌های تخصصی و صنفی، منتظر ارائه دستاوردهای تازه مطبوعات در نمایشگاه مطبوعات هستیم تا برای مخاطب، جذابیت و تازگی داشته و او را به نمایشگاه کشاند، اما در اقدامی بالعکس، این مخاطب است که برای نمایشگاه و اهالی مطبوعات جذابیت داشته و غرفه‌داران، حرف چندانی برای مخاطبان ندارند. در شرایطی که در همه نمایشگاه‌های تخصصی، مخاطب به سراغ غرفه های نمایشگاهی می رود تا با دستاوردهای جدید آشنا شود، در نمایشگاه مطبوعاتی‌های ایران، اتفاقی دیگر رخ می دهد و این نمایشگاهی‌ها هستند که به دنبال مخاطب می روند و می دوند!

نمونه هم آنکه در نمایشگاه بیست و سوم و نیز ادوار قبل، اهالی مطبوعات در غرفه های خود می نشینند و در نمایشگاه، در به در دنبال چهره های شناس و مطرح گشته و آن‌ها را به زور به غرفه خود می کشانند تا دقایقی را با او گفت وگو کرده و در نهایت عکسی یادگاری بگیرند.

در اقدام عجیب سال های اخیر نمایشگاه، متاسفانه برخی اهالی رسانه، همه شأن و منزلت خود را به عنوان رکن چهارم دموکراسی، و محلی که باید مسئولان و دولتمردان به آن مراجعه کنند، زیر پاگذاشته و با التماس، چهره ها را به غرفه‌های خود می آورند؛ لحظه ای گفت وگو می‌گیرند و آخر هیچ! این در حالی است که شأن و جایگاه مطبوعات، برتراز این است که رسانه به دنبال مخاطب برود و این مخاطب است که باید جذب تولیدات رسانه در نمایشگاه شود؛ که این‌گونه نیست. اهالی مطبوعات در این سال‌ها، بی آنکه محصولی برای عرضه در نمایشگاه داشته باشند، متقاضی حضور در نمایشگاهی هستند که هیچ خروجی یا دستاوردی برای‌شان ندارد.

مگر آنکه بخش سازمان آگهی های رسانه، موفق به معدود قراردادهای تبلیغاتی شود که البته رسانه های دولتی، مجال چندانی نیز به آن‌ها نمی دهند. کلیشه برعکس نمایشگاه مطبوعات در حالی هر ساله رخ می دهد که به نظر می آید نیاز به بازنگری جدی در شیوه برگزاری نمایشگاه بوده و مسئولان دولتی و البته خود اهالی رسانه، نمایشگاه را به جایگاه واقعی خود برگردانند.

واقعیت آن است که نمایشگاه مطبوعات باید جایگاهی برای ارتقای فضای رسانه ای کشور و اعتلای روزنامه نگاری بوده و فضایی داشته باشد که مخاطب، از شهروند عادی گرفته تا مسئولان لشگری و کشوری با حضور در نمایشگاه، با دستاوردهای رسانه ای آشنا شده و برای گزارش کار از مطبوعات دعوت کنند. اما آنچه در این سال ها رخ داده است، چهره‌های مختلف با حضور در نمایشگاه، مانوری تبلیغی برای خود برگزار کرده و به ارائه گزارش کار خود به رسانه می پردازند، موضوعی که در تمام ایام سال نیز معمول است و رسانه ها همواره به دنبال پاسخ‌گرفتن از مسئولانند.