محمد جواد رهسپار- قاضی دادگستری|
چندی پیش پرونده ای با صدور کیفرخواست به دادگاه با عنوان فعالیت زیارتی غیرمجاز ارسال شده بود؛ مبنای آن هم قانون توسعه صنعت ایرانگردی و جهانگردی بود. قانونی که متضمن جرم و مجازات نیز هست.

دفاع متهم جالب بود؛ ناله و نفرین و حواله قاضی به امام حسین (ع)! چراکه متهم تعدادی از اهالی کم‌بضاعت مسجد را به عتبات برده و از قضا یکی از آنان شکایتی علیه متهم مطرح کرده که کیفیت غذا و امکانات نامتناسب بوده و درنهایت با پیگیری سازمان حج و زیارت منجر به صدور کیفرخواست شده بود.

ثبت نام‌کننده خود از روز اول می داند که هیچ ارزانی بی حکمت نیست و کاروان‌های مجوز دار از حج و زیارت کیفیت بهتری در خدمت‌رسانی به زوار دارند ولی با این وصف خود عالما به فردی مراجعه می کند که اگرچه مجوز رسمی ندارد اما به اصطلاح کاربلد و راه بلد است.

غرض اینکه از دید قانون نویس و قانون گذار ما برای توسعه صنعت توریسم باید حتما جرمی نیز تعریف و مجازاتی هم تعیین کنیم! حال بماند که برای مثال چندی پیش یکی از فقها -قریب به یقین آیت‌ا… محسن غرویان-فرموده بود که به لحاظ مبانی فقهی، گردشگر خارجی الزامی به رعایت حجاب ندارد و ما برای توسعه گردشگری به ذهن‌مان هم خطور نمی‌کند که این مبنا را پیگیری کنیم.

خلاصه کلام اینکه به راستی چرا ما در قانون گذاری این همه شوق مجازات داریم؟مبنای جرم انگاری ما چیست؟ بسیاری از اموری که عرفا وصف مجرمانه نداشته و ماهیت حقوقی و اخلاقی دارند را در شمار جرایم آورده ایم و در عین حال از پرشدن زندان‌های‌مان اظهار نگرانی کرده و راه چاره می جوییم!

این جرم انگاری خواه ناخواه خشونت می آورد و خشونت در چرخه بازتولید خود ،گریبان همه ما را می گیرد. به یاد دفاع یکی از متهمان-که از فعالان سیاسی بود-افتادم که در دادگاه خود که چند سال پیش از تلویزیون نیز پخش شد!- جمله ای ماندگار و معنادار گفت که : آنکه باد می کارد،طوفان درو می‌کند! آنان که در قانون گذاری و اجرا خشونت می کارند نیز باید بدانند که از این قاعده مستثنا‌ نیستند.