به گزارش رتبه آنلاین به نقل از شرق: آیا ما به این تعداد مهندس نیاز داریم؟پاسخ به این پرسش نیازمند یک تحلیل آماری و بررسی دقیق سالانه اشتغال فارغالتحصیلان رشتههای مهندسی در کشور است.
از آمار و ارقام که بگذریم شاید بسیاری از ما فارغالتحصیلان مهندسی را در اطراف خود بشناسیم که به کاری غیرمرتبط و مشاغلی غیر از آنچه که در دانشگاه برای آن تربیت شدهاند، میپردازند. مثلا مهندس عمرانی که کار ترجمه انجام میدهد، مهندس معدنی که در کلاس کنکور، ریاضیات درس میدهد یا مهندس برق یا مکانیکی که مسافرکشی میکند یا مغازه فستفود باز کرده است نشان میدهد که به اشتباه وارد این رشته شده یا اینکه ساختار تحصیلات آموزش عالی کشور نقصی دارد که بدون توجه به ظرفیت اشتغال و تعداد فارغالتحصیلان این رشتهها، صندلی دانشگاهها را پر کرده است.
این عطش مهندسی که در ایران دیده میشود شاید برای جوامع دیگر قابل درک نباشد. در بسیاری از کشورهای پیشرفته اروپایی در سالهای اخیر حتی نوعی بیتفاوتی به تحصیل در رشتههای فنی و مهندسی دیده میشود. در حالیکه کشور ما لبریز از فارغالتحصیلان رشتههای مهندسی است. گزارش مؤسسه کار آلمان در کلن (Bundesagentur für Arbeit; IW Köln)
در سال ۲۰۱۰ نشان میداد این کشور تقریبا ٢٦ هزار مهندس کم دارد؛ ١٥هزارو ٥٠٠ مهندس مکانیک و ٩هزارو ٥٠٠ مهندس برق و پنجهزارو ٦٠٠ مهندس عمران و معماری.
در کشور آلمان که به موتور صنعتی اروپا مشهور است، بسیاری از دانشآموزان علاقهای به ورود به رشتههای فنی و مهندسی یا حتی پزشکی ندارند و رشتههای علوم اجتماعی، علوم سیاسی، هنر و تاریخ و فلسفه و موسیقی برای بسیاری جذابتر است. در ایران اما وضع به گونه واضحی متفاوت است.
گزارش سال ۲۰۱۵ مجمع جهانی اقتصاد (the World Economic Forum) نشان میداد که ایران (با ۲۳۳ هزار نفر) بهلحاظ تعداد فارغالتحصیلان رشتههای مهندسی در جایگاه سوم دنیا ایستاده است. یعنی بلافاصله پس از روسیه (۴۵۴ هزار نفر) و ایالات متحده آمریکا (۲۳۸ هزار نفر). اما آیا ایران بهلحاظ سهم خود در بازار جهانی تولیدات صنعتی در جایگاه سوم ایستاده است؟ لااقل آمارها اینطور نشان نمیدهند.